no time

Ξέρω το, εχάθηκα. Εν αρκετοί που μου το λαλούν τον τελευταίο καιρό. Όπως και πέρσυ, έτσι και φέτος η περίοδος Σεπτέβρης-Δεκέμβρης είναι super busy. Προσπαθώ εδώ και ένα μήνα να κάμω τούτη την ανάρτηση αλλά εν βρίσκω ώρα.

Γι αυτό μεν έχετε έννοια, ακόμα ζω.  See you soon.

Καινούριος δίσκος Γκλεν <3

Γιατί

Εν ξέρω πως να ξεκινήσω τζιαι τι να πω. Ίσως να μεν αξίζει.

Πρώτη φορά νιώθω τόσο χάλια, εν μπορώ να το πιστέψω τι έγινε, ειδικά που τα συγκεκριμένα άτομα. Για ακόμα μια φορά η ζωή αποδυκνύει το πόσο σκατά είναι, χωρίς να σου αξίζει. Εν μου αξίζει τούτο... Προσπαθώ για αρκετές ώρες να βρω ένα γαμημένο ελαφρυντικό, τουλάχιστον να μπορέσω να το καταλάβω, να το κατανοήσω έστω τζιαι για 1%, αλλά όσο παραπάνω ψάχνω, τόσο χειρότερα γίνεται η κατάσταση. Εγαμηθήκαν τα πάντα, ό,τι επήενε καλά τον τελευταίο καιρό εκαταστράφηκε πλήρως. Εν μπορώ να το καταλάβω, εν το φορεί ο νους μου... Γιατί σ'εμένα? Τί έκαμα για να το αξίζω γαμώτο? Τόσο μαλάκας είμαι που εν με εσκέφτηκε κανένας που τους 2 τους? Ούτε μια στιγμή συνείδησης, έστω για 1 δευτερόλεπτο? Έστω μια σκέψη 'ρε άμπα τζιαι τούτο εν λάθος'?

Σκέφτομαι τα πόσα έδωσα στα συγκεκριμένα άτομα, μόνο τζιαι μόνο για να τους βλέπεις να χαμογελούν, να μεν έχουν καμιά δυσκολία. Τις πόσες θυσίες έκαμες... Μετανιώνω την κάθε στιγμή. Τελικά το να έισαι καλός μες τούτη τη κωλοζωή εν έσιει καμιά απολύτος σημασία. Μακάρι να εμπορούσα να αλλάξω, αλλά δυστηχώς εν μπορώ, τούτος είμαι. Ο 'μάνα μου ρε', ο 'μα εν έπρεπε', τζίνος που εν να κάμει τα πάντα για τον άλλο, να γίνει χαλί να τον πατήσεις, να μεν χαλάσει ποτέ χατίρι σε κανένα, να βάζει πάντα το συμφέρον των άλλων πάνω που το δικό του, να ζει τη ζωή του προσπαθώντας να κάμνει τους άλλους χαρούμενος αφού ο ίδιος αποδέχτηκε ότι εν θα βρει ποτέ ευτυχία στη ζωή του. Εν αντέχω όμως άλλο, κανεί...

makes me wonder

Το ότι οι πλείστες γυναίκες που μου αρέσκουν έχουν κοινά στοιχεία, νομίζω εν απόλυτα λογικό.

Το ότι όμως τα παραπάνω που τόυτα τα στοιχεία εν αρνητικά....?

Μετα-facebook εποχή

Σας ανακοινώνω με περηφάνεια ότι εδώ και περίπου 2 εβδομάδες έσβησα το facebook μου. Χαράς το κατόρθωμα εν να μου πείτε, αλλά δυστυχώς τις μέρες μας είναι. Είχα το αν θυμούμαι καλά που το 2007, αλλά τα τελευταία 1-2 χρόνια είχα περιορίσει αρκετά την χρήση του. Ναι μεν έμπαινα μέσα, αλλά εν έκαμνα ούτε ποστ, ούτε τίποτε. Εν ένιωσα ποττέ εθισμένος, αλλά αρκετές φορές όταν εν είχα κάτι καλύτερο να κάμω, δηλαδή όση ώρα επερνούσα στο σπίτι μετά τη δουλειά, εσπαταλούσα αρκετό χρόνο μέσα άδικα. Η μόνη χρησιμότητα ήταν η ενημέρωση τζιαι η επικοινωνία με φίλους. 

Όλα εξεκινήσαν πριν περίπου ένα μήνα όταν είχα πάει Λάρνακα σε πελάτη για μια εβδομάδα τζι εν είχα ίντερνετ ούτε τηλεόραση, έσβησα τζιαι το 3G που το κινητό. Πραγματικά έπνασα, εν είχα τίποτε έννοιες, ούτε ένιωσα ότι ήθελα να μπω fb. Τζι επειδή τον τελευταίο καιρό υιοθέτησα το μόττο get things done - κανεί λίστες! - απλά εξύπνισα μια μέρα τζι έκαμα το. Περιττό να σας πω ότι μετά που 2 λεπτά εγύρεφκα εντελώς μηχανικά το tab του fb για να μπω, λόγω συνήθειας. 

Εν ήταν, ούτε είναι καθόλου δύσκολο τελικά, απλά περνώ ένα μισάωρο την μέρα διαβάζοντας διάφορες ιστοσελίδες για να ενημερώνουμε για όσα με ενδιαφέρουν. Όσον αφορά την επικοινωνία, με όσους θέλω να μιλώ τζι όσοι θέλουν να μου μιλούν, υπάρχει τζιαι το skype τζιαι το κινητό τζιαι το whatsapp, στην χειρότερη έχουμε τζιαι πεζούνια, μπουκάλια στη θάλασσα, σήματα μορς κτλ κτλ. 

Έτσι που λέτε, ασχέτως με το facebook, αποφάσισα να γεμίσω τα απογεύματα μου με διάφορες δραστηριότητες, τουλάχιστον να γίνει πιο ανώδυνη η ανυπόφορα βαρετή ζωή της Κύπρου. Πάω 4-5 φορές την εβδομάδα ποδηλασία/περπάτημα, εξεκίνησα την ζωγραφική (ξανά μετά που 5 χρόνια), εξεκίνησα καινούριο βιβλίο (μόνο απόγευμα το διαβάζω γιατί όταν διαβάζεις Stephen King μετά τις 8, κάμνεις κάπως έτσι μετά), δουλεύκω πάνω σε καινούριο μουσικό project τζιαι γεννικά ότι άλλο μου έρτει στο νου. Η κατάσταση έφτασε όντως σε υποφερτά επίπεδα, μακάρι να μείνει έτσι.

(όι πέτε μου αν εξανακούσατε πιο ύπουλη/ρομαντική/smooth/evil φωνή)

Αγαπητέ πελάτη

Αγαπητέ πελάτη,

Εν κανεί που:

-έσιει 2 εβδομάδες προσπαθούμε να συνεννοηθούμε που emails τζιαι που τηλεφωνο τζι εν τα καταφέρνουμε αφού μάλλον εν λλίος ο νους σου
-για ότι σου ζητήσω, πρέπει να το κάμω με email τζιαι να σε ξαναπιάσω την επόμενη μέρα τηλέφωνο, τζιαι πάλε εν μου στέλλεις όσα χρειάζουμαι
-η δουλειά σου εν επιεικώς μέτρια
-παίζεις τον κάμποσο έχοντας υπεροπτικό υφάκι
-αφού εν μπορούμε μπορείς να συνεννοηθείς, αναγκάστηκα να έρτω στο γραφείο σου μες το καταμεσήμερο
-καρτεράς να σου διορθώσω τα λάθη, σαν να τζι εν τούτη η δουλειά μου

Τουλάχιστον:

-αμαν μου κολλάς την πρώτη φορά τζιαι σύρνω σου άκυρο, μεν το συνεχίζεις
-αμαν το συνεχίζεις τζιαι ξανατρώεις άκυρο κόψε το
-άμαν τρώεις το άκυρο, μεν μιλάς στο τηλέφωνο για 25 λεπτά για να με καθυστερήσεις
-μεν μου ψυθιρίζεις 'απογοήτευσες με' σαν μιλάς
-αφού εκατάλαβες ότι εν πρόκειται να σου δώκω ούτε τηλέφωνο ούτε facebook, μεν προσπαθείς να με καλέσεις στην 'εκδήλωση' που κάμνεις για να ανακαλύψω τον εσωτερικό μου κόσμο (ούτε worldventures να ήταν).
-μεν προσπαθείς να τα καλύψεις συναφέρνοντας τον 19χρονο γιο σου
-εκτίμα το γεγονός ότι εν εσηκώστηκα να φύω τζιαι πολλά πιθανόν να έχανες τη δουλειά σου

Ίντα εμπειρία τζιαι τούτη η σημερινή. Πραγματικά αηδία, όι επειδή εν άντρας, αλλά για τον τρόπο του. Το τραγικό εν ότι συνήθως εν πιάννω τα σήματα όταν με φλερτάρει μια γυναίκα, σήμερα όμως τα ραντάρ επελλάναν.

Meet Chandler

Without further ado, I present to you...

Με καθυστέρηση λίγων μηνών, επιτέλους είπα το τζι αγόρασα το ποδήλατο (εν ονόματι Chandler). Όι απλά αγόρασα το, έμαθα σχεδόν (λέμεν τώρα...) μεσα σ' ένα απόγευμα! Μεν φανταστείτε ότι έγινα Λανς Αρμστρονγκ (αλήθκεια τωρά, έσιει κανένα που ξέρει τζι άλλους ποδηλάτες?) αλλά μέσα σε 2 ώρες εκατάφερα τζιαι ισορρόπησα, τζιαι προχωρώ για τουλάχιστον 200-300 μέτρα πριν χάσω ισορροπία. Η αλήθκεια εν το επερίμενα ότι εν να το βρω τόσο εύκολο, εχάρηκα πολλά. 

Φυσικά εννοείται πως έφα την τζιαι χαμέ, στην προσπάθεια μου να μεν δώκω πάνω σε ένα Smart σας παρακαλώ... Εμετάνιωσα το όμως, αποφάσισα ότι που τα τωρά τζιαι να πάει μόνο Mercedes τζιαι πιο πάνω εν να αποφεύγω. Τουλάχιστον αν θα σπάσω κανένα πόδι -ή αν θα αποχαιρετήσω τις όποιες πιθανότητες για οικογένεια- να μεν εν για Smart! 

Άσε που όταν το αγόρασα, ο άνθρωπος τζιαμέ έκαμε μου διάλεξη πώς τζιαι πού να το κλειδώνω. Πόψε εν να τζοιμηθώ μαζί του άμπα τζιαι κλέψουν μου το. 

Έτυχε την περασμένη εβδομάδα τζι επήα κάπου με τα πόδια κοντά που το σπίτι μου, περίπου ένα 20λεπτο. Αλόπως έσιει που την Αγγλία να περπατήσω πάνω που 15 λεπτά, τζιαι επεθύμησα το, ειδικά τωρά που άννοιξεν ο καιρός εν ότι πρέπει. Τζιαι γι αυτό έσιει 2-3 μέρες πάω περπάτημα τις νύχτες, headphones τζιαι όπου με φκάλει ο δρόμος. Εχτές εξεχάστηκα τέλεια τζιαι έφτασα ως τζιαμέ δίπλα που του θκιαόλου την μάνα. Έβαλα τζιαι το app στο κινητό να μετρά την απόσταση, έκαμα πάνω που 10km ώσπου να στραφώ. Ίντα ξέρω τωρά που εν να συνηθίσω το ποδήλατο εν να βρεθώ καμιά μέρα Λατσιά χωρίς να το καταλάβω. Γκοντ μπλες GPS.

-γνωρίζεστε πριν 5 χρόνια τυχαία σε ένα μπαράκι μέσω κοινής φίλης
-κρατάτε κάποια τυπική 'παρεϊστικη' επαφή
-κατά τη διάρκεια των σπουδών η επαφή γίνεται κάποτε συχνή, κάποτε αραιή, κάποτε ανύπαρκτη, χωρίς όμως να αλλάζουν τα δεδομένα
-κανονίζετε συναντήσεις 2-3 φορές τον χρόνο με ολόκληρη την παρέα, περνάτε μια χαρά
-καλοκαίρι 2014 η παρέα πλέον βγαίνει πιο συχνά μαζί, σιγά-σιγά σχηματίζεται μια φιλία μεταξύ των ατόμων
-σεπτέμβρης 2014, η παρέα πάει ελλάδα, περνάς το πιο ωράιο 5μερο των τελευταίων χρόνων
-φεύγουν όλοι οι υπόλοιποι για σπουδές στο εξωτερικό αλλά αυτή σου ανακοινώνει ότι για κάποιους λόγους συνεχίζει πλέον τις σπουδές τις στην Κύπρο
-η επαφή γίνεται πιο στενή, οι εξόδοι πιο συχνοί, κάποτε μόνοι σας, κάποτε με 3ους και 4ους
-εσύ να είσαι σε χάλια κατάσταση ψυχολογικά λόγω χωρισμού και διάφορων άλλων λόγων, να θέλεις να χαθείς από την γη, αλλά αυτή να προσπαθεί να σε στηρίζει όσο μπορεί
-πλέον νοιάζεσαι γι αυτήν φιλικά, αληθινά, της έχεις αδυναμία
-οι συζητήσεις πλέον προχωρούν σε πιο προσωπικό επίπεδο, γνωρίζεστε επιτέλους πραγματικά μετά από 5 χρόνια
-καθημερινή επαφή, περισσότερες εξόδοι μόνοι σας
-μπαίνουν οι πρώτες σκέψεις στο μυαλό κάπου στα μέσα Δεκέμβρη αλλά τις διώχνεις
-κάποιες πράξεις/λόγια της σε ξαναβάζουν σε σκέψεις αλλά το καταπιέζεις
-οι άλλοι που σας βλέπουν μαζί νομίζουν ότι κάτι 'ψηνεται' μεταξύ σας
-βγαίνετε έξω, της κολλούν διάφοροι, προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου πως εν σε πειράζει, ότι είσαι οκ
-2015, ξαναφεύγουν οι υπόλοιποι εξωτερικό, και συνεχίζετε από το σημείο που μείνατε
-παρασκευή 20 φεβράρη, ξυπνάς μετά από όνειρο πως είσαστε μαζί, πάει χάλια η μέρα σου, αποφασίζεις ότι θα της μιλήσεις
-μια νύχτα την βλέπεις την ίδια νύχτα, το σκέφτεσαι, το ξανασκέφτεσαι αν θα της μιλήσεις, τι να της πεις
-σε βλέπει σε έτσι χάλια, σε πιάνει από το χέρι, σε παίρνει έξω και σε ρωτά τι έχεις. και της λες...
-και να μην το πιστέυει, να σοκαρίζεται
-επειδή ξέρεις ότι μόνο εσύ βρίσκεσαι στην συγκεκριμένη φάση, της λες να μειώσετε την επαφή μέχρι να το ξεπεράσεις (αφού κατ' εσένα δεν νιώθεις κάτι έντονο, δεν θα χρειαστείς πολύ χρόνο)
-περνά ένας μήνας, η επαφή γίνεται πλέον τυπική, οι εξόδοι μόνο με 3ους και 4ους, η ατμόσφαιρα περίεργη μεταξύ σας, αποφεύγεις να της μιλήσεις όσο περισσότερο μπορείς, η ίδια προσπαθεί να είναι σωστή μαζί σου, αλλά πάλι γίνεσαι χάλια
-ξυπνάς την σκέφτεσαι, δουλεύεις την σκέφτεσαι, νιώθεις χαμένος
-αποφασίζεις να της ξαναμιλήσεις, την βρίσκεις και της λες να κόψετε κάθε επαφή μέχρι να νιώσεις καλύτερα, αφού το προηγούμενο 'πείραμα' ήταν αποτυχία. μετά από αρκετό καιρό νιώθεις πως είσαι αληθινός μαζί της, χωρίς θεάτρο χωρίς τίποτε, σου φέυγει ένα τεράστιο βάρος
-περνούν 10 μέρες, είσαι αρκετά καλύτερα, σου λείπει αλλά τουλάχιστον είσαι ευδιάθετος μετά από μήνες
-την βλέπεις όνειρο, περνά με χάλια διάθεση η μέρα, και την βλέπεις τυχαία την ίδια νύχτα στον δρόμο
-σου λεέι για ένα πρόβλημα που έχει κι εσύ φυσικά την βοηθάς να το λύσει
-αναγκαστικά την βλέπεις ακόμα 2-3 φορές
-την ξαναβλέπεις καθημερινά όνειρο, να καταλήγει με τον καθένα που δεν της αξίζει, τουλάχιστον όμως αυτοί είχαν κάτι που δεν θα έχεις ποτέ εσύ, την ευκαιρία να είναι μαζί της
-περνά ένας μήνας και της στέλλεις μέσω chat γιατί δεν μπορείς να την ακούσεις, δεν το ρισκάρεις
-της αγοράζεις ακριβούτσικο δώρο (1μιση μήνα πριν τα γενέθλια της), όχι γιατί θέλεις να ξοδέψεις πολλά, αλλά γιατί μόλις το είδες την θυμήθηκες και είσαι σίγουρος θα την εκφράζει απόλυτα
-έρχεται καλοκαίρι που θα ξεκινήσεις τα μαθήματα, φοβάσαι ότι δεν θα καταφέρεις να συγκεντρωθείς να τα περάσεις
-έρχονται οι φίλοι από το εξωτερικό, δεν θα μπορείς να βγαίνεις μαζί τους όταν θα είναι εκεί
-ξαναφτάνεις στον πάτο...

how was your year?

7 μήνες

...and I am still looking for a way out

(εξανάβαλα το αλλά το live εν ακόμα πιο μαγικό)

Το σκοτάδι εν επικίνδυνο για πολλούς λόγους. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος όμως είναι να το συνηθίσεις, να καταφέρεις να επιβιώνεις στα τυφλά, γιατί μετά όταν έρτει το φως εν θα το αντέξεις...

Freedom of Speech

Κάθεσαι στη γωνιά κάπου μακριά τζιαι βλέπεις τον κόσμο μπροστά σου να περνά ωραία τζιαι να γουστάρει. Σκέφτεσαι τις ώρες που επέρασες τους 4 περασμένους μήνες να προσπαθείς να τα καταφέρεις, στον ελεύθερο σου χρόνο μετά τα μαθήματα, μετά την δουλειά, με δικά σου έξοδα τζιαι με ρίσκο να μεν τα πιάσεις πίσω.

Θυμάσαι όλους όσους επροσπάθησαν να σε σταματήσουν τζιαι να σου λασπώνουν το όνομα για να αποσυρθείς, τα άτομα που έφυαν τζιαι τα άτομα που ήρταν, όσους σε εστηρίξαν τζιαι όσους εχαθήκαν, την πίεση, το άγχος, την αυπνία, την απίστευτη κούραση της τελευταίας εβδομάδας.

Κάθεσαι στη γωνιά τζιαι βλέπεις τούτο που εκατάφερες τζι εξεπέρασες τον εαυτό σου. Μπορεί να μεν είσαι σε θέση να το απολαύσεις 100% λόγω κούρασης, αλλά είσαι περήφανος γιατί εκατάφερες τα, έστω τζι αν σε αμφισβήτησαν πάρα πολλοί, έστω τζι αν αμφισβήτησες τζι εσύ τον ίδιο σου τον εαυτό.

It's just nice to win one after so long...

26 Δεκεμβρίου

26 Δεκεμβρίου 2009
Εξομολόγηση στον πρώτο αληθινό έρωτα με θετική απάντηση αλλά με άδοξο τέλος

26 Δεκεμβρίου 2010
Γαστρεντερίτιδα εν ώρα σκοπιάς τα χαράματα, νοσοκομείο, αναρρωτική, εμετούς  κτλ.

26 Δεκεμβρίου 2011
Εξομολόγηση σε πλατωνικό έρωτα που ευτυχώς δεν εκατέληξε σε τίποτε

26 Δεκεμβρίου 2012
Πρώτη σοβαρή σχέση (με καταστροφικό τέλος πριν 4 μήνες)

26 Δεκεμβρίου 2013
...

26 Δεκεμβρίου 2014
?

Τυχαίο; Μάλλον ναι. Αν τζιαι φέτος υποψιάζομαι κάτι που μπορεί να γίνει...

there's a light yet to be found

Εν πολλά ωραίο το συναίσθημα της δικαίωσης, ειδικά όταν πρόκειται για άτομα που άφηκες πίσω στο παρελθόν.

Άτομα τα οποία ήταν σκάρτα.
Άτομα τα οποία εν σου εφέρθηκαν σωστά.
Άτομα στα οποία έδωσες 2η, 3η ευκαιρία αλλά εν εκαταλάβαν τα λάθη τους.
Άτομα τα οποία εν είχαν καμιά αξία στο τέλος της ημέρας.

Εν με ευχαριστεί η κατάντια τους, ούτε θέλω το κακό τους.
Αλλά ναι, νιώθω ωραία όταν μαθαίνω πως είχα δίκαιο για όσα έλεγα. Πως η κρίση μου ήταν σωστή τζιαι ότι έπιασα τις σωστές αποφάσεις. Νιώθω ωραία να ξέρω ότι απέφυγα τζι άλλες σάπιες καταστάσεις.

Έν κάποια άτομα που απλά εν θα αλλάξουν ποτέ, τουλάχιστον όχι προς το καλύτερο.
Μερικές φορές απορώ πως γίνεται να εκαταντήσαν έτσι, αν έχουν έστω κάποιο ίχνος αυτογνωσίας.

Ξέρω πως υπάρχουν κάποιες προσωπικές καταστάσεις που μπορεί να έπαιξαν κάποιο ρόλο, αλλά εν το δέχουμαι ως δικαιολογία. Ο άνθρωπος φτάνει σε μια ηλικία που μπορεί να κρίνει ο ίδιος τι εν λάθος τζιαι σωστό, ασχέτως σε τι περιβάλλον εμεγάλωσε τζιαι τι χαρακτήρες ήταν οι γονείς του. Είμαστε ότι διαλέγουμε να είμαστε.

Πολλές φορές σκέφτουμαι αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να σκέφτεται το ίδιο για μένα, αν είμαι τζι εγώ 'σκάρτος' για κάποιον. Πολλά πιθανόν. Έκαμα λάθη, είπα ψέματα, επλήγωσα -άθελα- στενά μου άτομα. Έσκυψα όμως το κεφάλι, επροσπάθησα να τα διορθώσω, είπα συγγνώμη τζι εν τα επανέλαβα. Έν εχαράμισα την 2η ευκαιρία που μου εδόθηκε.

Εν μετανιώνω για όσα επέρασα με έτσι άτομα, έστω τζι αν ενευρίασα, εχαλάστηκα, έκλαψα, γιατί τουλάχιστον πλέον μπορώ να ξεχωρίζω σε μεγάλο βαθμό τι μου αξίζει τζιαι τι όχι.

Normal

Εν νορμαλ στα 24 σου να λαλείς 'κάθε πέρσυ και καλύτερα' ή να αρκέψω να ανησυχώ; 

Πολλά σημαντικός μήνας ο Δεκέμβρης, για πολλούς και διάφορους λόγους. Κουτσά στραβά εμπήκα επιτέλους στην τελική ευθεία, έμεινε μόνο ο τερματισμός. Full sprint τζιαι πάμε για photo-finish!

Year-end resolution

Συνήθως εν κάμνω new year resolutions αλλά άμαν κάμνω σχεδόν πάντα εγκαταλείπω τα μες την 2η εβδομάδα του Γενάρη. Γι αυτό φέτος είπα να δοκιμάσω να κάμω mid-year resolution πέρκει αλλάξει τίποτε.

Τέλος Αυγούστου αποφάσισα ότι πρέπει να μάθω (επιτέλους)ποδήλατο μέχρι το τέλος του 2014. Είχα το καημό που μιτσής, εθωρούσα τζι εζήλευκα πάντα ούλλους τους φίλους μου που εκάμναν ποδήλατο μες τους δρόμους αλλά για κάποιο λόγο ποτέ εν εκατάφερα να μάθω εγώ. Πέραν του ότι εν καλή γυμναστική, βολεύκει τζιαι για μεταφορά αφού είμαι σε απόσταση 5 λεπτών-με αυτοκίνητο- που τους πλείστους τόπους που πάω.

Τωρά πότε εν να έβρω την ώρα ένας θεός ξέρει. Μεταξύ των 7ωρων μαθημάτων κάθε μέρα τζιαι του διαβάσματος μετά το μάθημα, συνήθως έχω 3-4 ώρες για να ξεκουραστώ, να φάω τζιαι να κάμω πρόβες με το band.

Πρέπει να τα καταφέρω όμως..να πετύχω κάτι επιτέλους..να μείνω πιστός στους στόχους μου..να νιώσω ότι κάτι κάμνω σωστά..να ισορροπήσω.

I fucking need the boost

Όταν στο σπίτι σου εν μπορείς να χαλαρώσεις τζιαι βγαίνεις έξω μόνος σου (γιατί εν μπορεί κανένας που τους 3-4 γνωστούς σου που εμείναν Κύπρο) δικαιολογώντας το σαν 'me time'.
Όταν το 'me time'  γίνεται 1, 2, 3 φορές κάθε εβδομάδα τζιαι στο τέλος καταλήγει να είναι 'alone time'
Όταν τα άτομα που ενόμιζες ότι νοιάζουνται τελικά χάνονται
Όταν παίρνεις πίσω πιο λλία που τζίνα που δίνεις
Όταν γίνουνται κάποια πράματα για τα οποία επερίμενες πολύ καιρό αλλά δεν μπορεις να τα ευχαριστηθείς
Όταν ξεκινά καινούριος μήνας τζιαι η μόνη σου έννοια είναι πότε εν να περάσει τζιαι τούτος

Τότε ναι, έννεν απλά στόχος αλλά ανάγκη.

Wovenhand

Not really my thing οι Wovenhand αλλά το συγκεκριμένο παίζει συνέχεια τις τελευταίες μέρες. 

Eπεθύμησα

Να διαβάσω βιβλίο
Να παίξω κιθάρα
Όσους φίλους λείπουν εξωτερικό
Να αφιερώσω χρόνο σε μένα
Να νιώσω αυτοπεποίθηση
Φλερτ...
Να έχω τον έλεγχο των καταστάσεων
Να ξέρω τι κάμνω τζιαι που πάω
Να πάω σε καμιά συναυλία
Να απολαύσω ύπνο
Να ενθουσιαστώ με κάτι καινούριο
Να να να...

Τα πλείστα φυσικά εν λόγω έλλειψης χρόνου τζι εξετάσεων.
One way or another όμως εν να γυρίσει ο τροχός.
Όπως λαλεί τζιαι ο dude...

note to self

Ελπίζω να εν φάση που περνώ αλλά νιώθω ότι έκαμα λάθος που ήρτα πίσω Κύπρο. 

Το θέμα εν ότι ήβρα δουλειά σε μια που τις καλύτερες εταιρείες παγκόσμια, κάμνω τζίνο που ακριβώς θέλω, τζιαι ολοκληρώνω τους στόχους που έθεσα πριν χρόνια. Αλλά για κάποιο λόγο νιώθω ότι εν έπρεπε να είμαι δαμέ τωρά. Ξέρω είμαι αχάριστος, έσιει άλλους που θα εσκοτώναν να ήταν στην θέση μου. Ξέρω ότι έφτασα δαμέ που είμαι με πολλή δουλειά τζι ότι αξίζει μου 100% αλλά εν είμαι σε θέση να το εκτιμήσω. 

Περπατώ μες τη Λευκωσία, μες το σπίτι μου τζιαι ρωτώ τον εαυτό μου 'Τι κάμνω δαμε?' αλλά ποτέ εν βρίσκω απάντηση, τουλάχιστον όι με λόγια... Φκαίνω συχνά εκτός εαυτού, εν είμαι τζίνος που ήμουν τζιαι όυτε τζίνος που θέλω να είμαι. Λαλώ που μέσα μου 'Ρε μαλάκα φέρτα μίλια σου' τζιαι προσπαθώ να με συνεφέρω αλλά εν μόνο στιγμιαία που τα καταφέρνω. Έπαιξα ήδη μια φορά πρόσφατα με την φωτιά τζι εφάνηκα τυχερός. Αν συνεχίσω έτσι όμως εν να κρούσω. Πρέπει επιτέλους να κάτσω τζιαι να έβρω μιαν απάντηση, έστω τζι αν δεν μου αρέσει.  

Ενόμιζα ότι ήμουν πιο δυνατός τζιαι γι αυτό νιώθω απογοήτευση, ότι απότυχα, ότι εζέρωσα τζιαι ξεκινώ πάλε που την αρχή, χωρίς να ξέρω αν θα τα ξανακαταφέρω. Εν το εσυνειδητοποίησα ακόμα αλλά περνώ την πιο δύσκολη τζιαι παράλληλα την πιο καθοριστική φάση της ζωής μου. Γι αυτό πρέπει να ξυπνήσω γιατί μόνο μια ευκαιρία έχω, εν πρέπει να τα σκατώσω. Ελοξοδρόμησα τζιαι αν δεν ισιώσω το τιμόνι εν θα την γλιτώσω.

Εξεκίνησα να γράφω το ποστ νομίζοντας ότι εν η Κύπρος που φταίει αλλα τελικά εν εγώ που έχω το πρόβλημα. Πλέον είμαι σίουρος ότι έννεν η Κύπρος που φταίει, ίσως να ήταν λάθος timing η επιστροφή μου αλλά αφού εθκιάλεξα τούτο τον ρόλο σε τούτη την παράσταση, εν να τον παίξω τζι εν να τον παίξω τζιαι σωστά. Πρέπει να βάλω μια γαμημένη τελεία στο παρελθόν τζιαι να γυρίσω σελίδα.

Τούτη εν τζιαι η απάντηση. Είμαι δαμέ γιατί δαμέ ονειρεύτηκα να φτάσω τζιαι εκατάφερα τα, τζιαι τούτη εν μόνο η αρχή. Εμπήκα μες τον σωστό δρόμο, πάω στην σωστή κατεύθυνση αλλά είμαι σε λάθος λωρίδα. 

Τωρά που εκατάλαβες το λάθος σου, η λύση εν πολλά απλή. Κάμε την. 

Μεν αφήκεις τα όνειρα σου να σε προσπεράσουν.

A spirit wasting away

Τελικά μόνο όταν φτάσεις στον πάτο μπορείς να ξεκινήσεις να ανεβαίνεις πάνω. 

Το θέμα είναι πού είναι ο πάτος...

Goodbye

Νομίζεις ότι είσαι δυνατός να αντιμετωπίσεις την κατάσταση, προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι μπορείς να το διαχειριστείς σωστά. Νιώθεις ότι στέκεσαι δυνατά στα πόδια σου τζιαι ότι έσιεις τα ούλλα υπό έλεγχο. Φκένεις έξω με φίλους, γνωστούς για να ξεχνιέσαι τζιαι να περνάς ωραία, γράφοντας ακόμα μια σελίδα σε τούντη μάχη που νομίζεις ότι εν να τελειώσει χωρίς θύματα. Άλλαξες δρόμους, κατευθύνσεις τζιαι προορισμούς αλλά είσαι σίουρος ότι η διαδρομή θα είναι ήρεμη, χωρίς εμπόδια.

Η αλήθκεια όμως εν πάντα τζιαμέ, μπροστά σου, απλά εν θέλεις να την δεις. Η διαδρομή δεν θα είναι εύκολη τζι αν δεν έβρεις εμπόδια σημαίνει ότι έπιασες τον λάθος δρόμο. Πρέπει να το συνειδητοποιήσεις έγκαιρα για να μπορέσεις να τα προσπεράσεις χωρίς μεγάλη ζημιά. Τούτο το βιβλίο που άρχισες να γράφεις, εξαρτάται που σένα το πόσο μεγάλο θα είναι τζιαι όσο πιο σύντομα καταλάβεις ότι το τέλος εν θα έρτει ώσπου μπεις μες τον πόλεμο, τόσο πιο σύντομο θα είναι. Τζιαι μες τον πόλεμο εν να νιώσεις απελπισία, πόνο, θα κλάψεις, θα κουραστείς, θα γονατίσεις που αγανάκτιση τζιαι απελπισία αλλά στο τέλος θα φκεις ζωντανός, θα σταθείς στα πόδια σου τζιαι θα προχωρήσεις. Γιατί είσαι δυνατός... ΔΥΝΑΤΟΣ.

Άνοιξε λοιπόν τα μάτια σου τζιαι δε μπροστά σου την αλήθκεια. Εν τζιαμέ, ήδη άρχισες να το νιώθεις αλλά μες τον πόλεμο εν γίνεται να μπαίνεις σιγά-σιγά, κάμνεις επίθεση. Ακούεις τους πυροβολισμούς γύρω σου τζιαι ήδη έφαες μια σφαίρα αλλά προχωράς. Τούτη η σφαίρα εν τούτη που σε εξύπνησε. Πιάστο όπλο σου, πολέμα τους φόβους σου. Ώσπου έσιεις ελπίδα τζιαι αίσθηση για το πού είσαι τζιαι για πιο λόγο, δεν θα λήψουν οι σφαίρες σου. Τζιαι να ξέρεις ότι εν είσαι μόνος σου, πάντα δίπλα σου υπάρχουν άλλοι που θα σε καλύφκουν, που θα σε σηκώνουν όταν πέφτεις.

Ξεκίνα να γράφεις επιτέλους τον επίλογο, όπως εσύ τον θέλεις. Τζιαι όταν επιτέλους γράψεις τζιαι την τελευταία λέξη, το τελευταίο γράμμα, όταν φτάσεις στον προορισμό σου, μόνο τότε θα είσαι έτοιμος να διαλέξεις έναν καινούριο δρόμο, να ξεκινήσεις ένα νέο βιβλίο. Πίαστην πέννα σου τζιαι ξεκίνα γράφε, πολέμα.