-γνωρίζεστε πριν 5 χρόνια τυχαία σε ένα μπαράκι μέσω κοινής φίλης
-κρατάτε κάποια τυπική 'παρεϊστικη' επαφή
-κατά τη διάρκεια των σπουδών η επαφή γίνεται κάποτε συχνή, κάποτε αραιή, κάποτε ανύπαρκτη, χωρίς όμως να αλλάζουν τα δεδομένα
-κανονίζετε συναντήσεις 2-3 φορές τον χρόνο με ολόκληρη την παρέα, περνάτε μια χαρά
-καλοκαίρι 2014 η παρέα πλέον βγαίνει πιο συχνά μαζί, σιγά-σιγά σχηματίζεται μια φιλία μεταξύ των ατόμων
-σεπτέμβρης 2014, η παρέα πάει ελλάδα, περνάς το πιο ωράιο 5μερο των τελευταίων χρόνων
-φεύγουν όλοι οι υπόλοιποι για σπουδές στο εξωτερικό αλλά αυτή σου ανακοινώνει ότι για κάποιους λόγους συνεχίζει πλέον τις σπουδές τις στην Κύπρο
-η επαφή γίνεται πιο στενή, οι εξόδοι πιο συχνοί, κάποτε μόνοι σας, κάποτε με 3ους και 4ους
-εσύ να είσαι σε χάλια κατάσταση ψυχολογικά λόγω χωρισμού και διάφορων άλλων λόγων, να θέλεις να χαθείς από την γη, αλλά αυτή να προσπαθεί να σε στηρίζει όσο μπορεί
-πλέον νοιάζεσαι γι αυτήν φιλικά, αληθινά, της έχεις αδυναμία
-οι συζητήσεις πλέον προχωρούν σε πιο προσωπικό επίπεδο, γνωρίζεστε επιτέλους πραγματικά μετά από 5 χρόνια
-καθημερινή επαφή, περισσότερες εξόδοι μόνοι σας
-μπαίνουν οι πρώτες σκέψεις στο μυαλό κάπου στα μέσα Δεκέμβρη αλλά τις διώχνεις
-κάποιες πράξεις/λόγια της σε ξαναβάζουν σε σκέψεις αλλά το καταπιέζεις
-οι άλλοι που σας βλέπουν μαζί νομίζουν ότι κάτι 'ψηνεται' μεταξύ σας
-βγαίνετε έξω, της κολλούν διάφοροι, προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου πως εν σε πειράζει, ότι είσαι οκ
-2015, ξαναφεύγουν οι υπόλοιποι εξωτερικό, και συνεχίζετε από το σημείο που μείνατε
-παρασκευή 20 φεβράρη, ξυπνάς μετά από όνειρο πως είσαστε μαζί, πάει χάλια η μέρα σου, αποφασίζεις ότι θα της μιλήσεις
-μια νύχτα την βλέπεις την ίδια νύχτα, το σκέφτεσαι, το ξανασκέφτεσαι αν θα της μιλήσεις, τι να της πεις
-σε βλέπει σε έτσι χάλια, σε πιάνει από το χέρι, σε παίρνει έξω και σε ρωτά τι έχεις. και της λες...
-και να μην το πιστέυει, να σοκαρίζεται
-επειδή ξέρεις ότι μόνο εσύ βρίσκεσαι στην συγκεκριμένη φάση, της λες να μειώσετε την επαφή μέχρι να το ξεπεράσεις (αφού κατ' εσένα δεν νιώθεις κάτι έντονο, δεν θα χρειαστείς πολύ χρόνο)
-περνά ένας μήνας, η επαφή γίνεται πλέον τυπική, οι εξόδοι μόνο με 3ους και 4ους, η ατμόσφαιρα περίεργη μεταξύ σας, αποφεύγεις να της μιλήσεις όσο περισσότερο μπορείς, η ίδια προσπαθεί να είναι σωστή μαζί σου, αλλά πάλι γίνεσαι χάλια
-ξυπνάς την σκέφτεσαι, δουλεύεις την σκέφτεσαι, νιώθεις χαμένος
-αποφασίζεις να της ξαναμιλήσεις, την βρίσκεις και της λες να κόψετε κάθε επαφή μέχρι να νιώσεις καλύτερα, αφού το προηγούμενο 'πείραμα' ήταν αποτυχία. μετά από αρκετό καιρό νιώθεις πως είσαι αληθινός μαζί της, χωρίς θεάτρο χωρίς τίποτε, σου φέυγει ένα τεράστιο βάρος
-περνούν 10 μέρες, είσαι αρκετά καλύτερα, σου λείπει αλλά τουλάχιστον είσαι ευδιάθετος μετά από μήνες
-την βλέπεις όνειρο, περνά με χάλια διάθεση η μέρα, και την βλέπεις τυχαία την ίδια νύχτα στον δρόμο
-σου λεέι για ένα πρόβλημα που έχει κι εσύ φυσικά την βοηθάς να το λύσει
-αναγκαστικά την βλέπεις ακόμα 2-3 φορές
-την ξαναβλέπεις καθημερινά όνειρο, να καταλήγει με τον καθένα που δεν της αξίζει, τουλάχιστον όμως αυτοί είχαν κάτι που δεν θα έχεις ποτέ εσύ, την ευκαιρία να είναι μαζί της
-περνά ένας μήνας και της στέλλεις μέσω chat γιατί δεν μπορείς να την ακούσεις, δεν το ρισκάρεις
-της αγοράζεις ακριβούτσικο δώρο (1μιση μήνα πριν τα γενέθλια της), όχι γιατί θέλεις να ξοδέψεις πολλά, αλλά γιατί μόλις το είδες την θυμήθηκες και είσαι σίγουρος θα την εκφράζει απόλυτα
-έρχεται καλοκαίρι που θα ξεκινήσεις τα μαθήματα, φοβάσαι ότι δεν θα καταφέρεις να συγκεντρωθείς να τα περάσεις
-έρχονται οι φίλοι από το εξωτερικό, δεν θα μπορείς να βγαίνεις μαζί τους όταν θα είναι εκεί
-ξαναφτάνεις στον πάτο...

how was your year?

7 μήνες

...and I am still looking for a way out

(εξανάβαλα το αλλά το live εν ακόμα πιο μαγικό)

Το σκοτάδι εν επικίνδυνο για πολλούς λόγους. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος όμως είναι να το συνηθίσεις, να καταφέρεις να επιβιώνεις στα τυφλά, γιατί μετά όταν έρτει το φως εν θα το αντέξεις...

Freedom of Speech

Κάθεσαι στη γωνιά κάπου μακριά τζιαι βλέπεις τον κόσμο μπροστά σου να περνά ωραία τζιαι να γουστάρει. Σκέφτεσαι τις ώρες που επέρασες τους 4 περασμένους μήνες να προσπαθείς να τα καταφέρεις, στον ελεύθερο σου χρόνο μετά τα μαθήματα, μετά την δουλειά, με δικά σου έξοδα τζιαι με ρίσκο να μεν τα πιάσεις πίσω.

Θυμάσαι όλους όσους επροσπάθησαν να σε σταματήσουν τζιαι να σου λασπώνουν το όνομα για να αποσυρθείς, τα άτομα που έφυαν τζιαι τα άτομα που ήρταν, όσους σε εστηρίξαν τζιαι όσους εχαθήκαν, την πίεση, το άγχος, την αυπνία, την απίστευτη κούραση της τελευταίας εβδομάδας.

Κάθεσαι στη γωνιά τζιαι βλέπεις τούτο που εκατάφερες τζι εξεπέρασες τον εαυτό σου. Μπορεί να μεν είσαι σε θέση να το απολαύσεις 100% λόγω κούρασης, αλλά είσαι περήφανος γιατί εκατάφερες τα, έστω τζι αν σε αμφισβήτησαν πάρα πολλοί, έστω τζι αν αμφισβήτησες τζι εσύ τον ίδιο σου τον εαυτό.

It's just nice to win one after so long...

26 Δεκεμβρίου

26 Δεκεμβρίου 2009
Εξομολόγηση στον πρώτο αληθινό έρωτα με θετική απάντηση αλλά με άδοξο τέλος

26 Δεκεμβρίου 2010
Γαστρεντερίτιδα εν ώρα σκοπιάς τα χαράματα, νοσοκομείο, αναρρωτική, εμετούς  κτλ.

26 Δεκεμβρίου 2011
Εξομολόγηση σε πλατωνικό έρωτα που ευτυχώς δεν εκατέληξε σε τίποτε

26 Δεκεμβρίου 2012
Πρώτη σοβαρή σχέση (με καταστροφικό τέλος πριν 4 μήνες)

26 Δεκεμβρίου 2013
...

26 Δεκεμβρίου 2014
?

Τυχαίο; Μάλλον ναι. Αν τζιαι φέτος υποψιάζομαι κάτι που μπορεί να γίνει...

there's a light yet to be found

Εν πολλά ωραίο το συναίσθημα της δικαίωσης, ειδικά όταν πρόκειται για άτομα που άφηκες πίσω στο παρελθόν.

Άτομα τα οποία ήταν σκάρτα.
Άτομα τα οποία εν σου εφέρθηκαν σωστά.
Άτομα στα οποία έδωσες 2η, 3η ευκαιρία αλλά εν εκαταλάβαν τα λάθη τους.
Άτομα τα οποία εν είχαν καμιά αξία στο τέλος της ημέρας.

Εν με ευχαριστεί η κατάντια τους, ούτε θέλω το κακό τους.
Αλλά ναι, νιώθω ωραία όταν μαθαίνω πως είχα δίκαιο για όσα έλεγα. Πως η κρίση μου ήταν σωστή τζιαι ότι έπιασα τις σωστές αποφάσεις. Νιώθω ωραία να ξέρω ότι απέφυγα τζι άλλες σάπιες καταστάσεις.

Έν κάποια άτομα που απλά εν θα αλλάξουν ποτέ, τουλάχιστον όχι προς το καλύτερο.
Μερικές φορές απορώ πως γίνεται να εκαταντήσαν έτσι, αν έχουν έστω κάποιο ίχνος αυτογνωσίας.

Ξέρω πως υπάρχουν κάποιες προσωπικές καταστάσεις που μπορεί να έπαιξαν κάποιο ρόλο, αλλά εν το δέχουμαι ως δικαιολογία. Ο άνθρωπος φτάνει σε μια ηλικία που μπορεί να κρίνει ο ίδιος τι εν λάθος τζιαι σωστό, ασχέτως σε τι περιβάλλον εμεγάλωσε τζιαι τι χαρακτήρες ήταν οι γονείς του. Είμαστε ότι διαλέγουμε να είμαστε.

Πολλές φορές σκέφτουμαι αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να σκέφτεται το ίδιο για μένα, αν είμαι τζι εγώ 'σκάρτος' για κάποιον. Πολλά πιθανόν. Έκαμα λάθη, είπα ψέματα, επλήγωσα -άθελα- στενά μου άτομα. Έσκυψα όμως το κεφάλι, επροσπάθησα να τα διορθώσω, είπα συγγνώμη τζι εν τα επανέλαβα. Έν εχαράμισα την 2η ευκαιρία που μου εδόθηκε.

Εν μετανιώνω για όσα επέρασα με έτσι άτομα, έστω τζι αν ενευρίασα, εχαλάστηκα, έκλαψα, γιατί τουλάχιστον πλέον μπορώ να ξεχωρίζω σε μεγάλο βαθμό τι μου αξίζει τζιαι τι όχι.