Goodbye

Νομίζεις ότι είσαι δυνατός να αντιμετωπίσεις την κατάσταση, προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι μπορείς να το διαχειριστείς σωστά. Νιώθεις ότι στέκεσαι δυνατά στα πόδια σου τζιαι ότι έσιεις τα ούλλα υπό έλεγχο. Φκένεις έξω με φίλους, γνωστούς για να ξεχνιέσαι τζιαι να περνάς ωραία, γράφοντας ακόμα μια σελίδα σε τούντη μάχη που νομίζεις ότι εν να τελειώσει χωρίς θύματα. Άλλαξες δρόμους, κατευθύνσεις τζιαι προορισμούς αλλά είσαι σίουρος ότι η διαδρομή θα είναι ήρεμη, χωρίς εμπόδια.

Η αλήθκεια όμως εν πάντα τζιαμέ, μπροστά σου, απλά εν θέλεις να την δεις. Η διαδρομή δεν θα είναι εύκολη τζι αν δεν έβρεις εμπόδια σημαίνει ότι έπιασες τον λάθος δρόμο. Πρέπει να το συνειδητοποιήσεις έγκαιρα για να μπορέσεις να τα προσπεράσεις χωρίς μεγάλη ζημιά. Τούτο το βιβλίο που άρχισες να γράφεις, εξαρτάται που σένα το πόσο μεγάλο θα είναι τζιαι όσο πιο σύντομα καταλάβεις ότι το τέλος εν θα έρτει ώσπου μπεις μες τον πόλεμο, τόσο πιο σύντομο θα είναι. Τζιαι μες τον πόλεμο εν να νιώσεις απελπισία, πόνο, θα κλάψεις, θα κουραστείς, θα γονατίσεις που αγανάκτιση τζιαι απελπισία αλλά στο τέλος θα φκεις ζωντανός, θα σταθείς στα πόδια σου τζιαι θα προχωρήσεις. Γιατί είσαι δυνατός... ΔΥΝΑΤΟΣ.

Άνοιξε λοιπόν τα μάτια σου τζιαι δε μπροστά σου την αλήθκεια. Εν τζιαμέ, ήδη άρχισες να το νιώθεις αλλά μες τον πόλεμο εν γίνεται να μπαίνεις σιγά-σιγά, κάμνεις επίθεση. Ακούεις τους πυροβολισμούς γύρω σου τζιαι ήδη έφαες μια σφαίρα αλλά προχωράς. Τούτη η σφαίρα εν τούτη που σε εξύπνησε. Πιάστο όπλο σου, πολέμα τους φόβους σου. Ώσπου έσιεις ελπίδα τζιαι αίσθηση για το πού είσαι τζιαι για πιο λόγο, δεν θα λήψουν οι σφαίρες σου. Τζιαι να ξέρεις ότι εν είσαι μόνος σου, πάντα δίπλα σου υπάρχουν άλλοι που θα σε καλύφκουν, που θα σε σηκώνουν όταν πέφτεις.

Ξεκίνα να γράφεις επιτέλους τον επίλογο, όπως εσύ τον θέλεις. Τζιαι όταν επιτέλους γράψεις τζιαι την τελευταία λέξη, το τελευταίο γράμμα, όταν φτάσεις στον προορισμό σου, μόνο τότε θα είσαι έτοιμος να διαλέξεις έναν καινούριο δρόμο, να ξεκινήσεις ένα νέο βιβλίο. Πίαστην πέννα σου τζιαι ξεκίνα γράφε, πολέμα.

shards of love

Αφού ήξερα το που πριν ότι εν να εχωρίζαμε σε κάποια φάση
Αφού κατά βάθος επερίμενα το τζι εν είχα τα κότσια να το παραδεχτώ
Αφού κατά βάθος ανυπομονούσα για τούτο
Αφού...

γιατί με πονεί τόσο πολλά τωρά που έγινε...;

πώς γίνεται να κλαίω για κάτι που ήθελα να χάσω;

Περι διαμαρτυρίας ο λόγος

Πάντα επίστευκα ότι ο καλύτερος τρόπος διαμαρτυρίας είναι να φκαίνεις στους δρόμους διαδηλώνοντας ενάντια στις ανάλογες εξουσίες κτλ. Τελικά τόσα χρόνια είχα λάθος τζι έμαθα το με τον δύσκολο τρόπο...

Επιστρέφοντας πριν λλίες μέρες στο σπίτι μου (έλειπα περίπου 6-7 ώρες) άννοιξα του σκύλου μου (Παύλος) να μπει μέσα αφού ήταν κλειστός τόσες ώρες έξω. Πάω να ππέσω μετά που κανένα μισάωρο, μπαίνω μες το δωμάτιο τζιαι βλέπω μια λάντα κατούρημα πάνω στο στρώμα δίπλα που το μαξιλάρι μου. Εν θέλω να περιγράψω λεπτομέρειες αλλά το κακό ήταν multi-layered, if you know what I mean... 

Περιττό να αναφέρω ότι ο Παύλος εν εκπαιδευμένος. Ήταν ξεκάθαρο το μήνυμα που ήθελε να δώκει πάντως τζι εν είμαι διατεθημένος να το ρισκάρω να τον αφήκω ξανά τόσες ώρες έξω, διότι εν να ξυπνήσω καμιά μέρα τζι εν να βρω κεφαλή αλόγου δίπλα μου. 

Επόμενη φορά που εν να έσιετε πρόβλημα με κάποιον, ακολουθήστε το παράδειγμα του Παύλου, εγώ πάντως έτσι εν να κάμνω. Εχτός που τον σκοπό της διαμαρτυρίας, ξαλαφρώνεις. Το επόμενο βήμα της διαμαρτυρίας υποθέτω πως εκαταλάβετε πιο είναι (hint: number 2).

...

Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι έκαμα το σωστό βήμα που ήρτα μόνιμα πίσω Κύπρο τζιαι σαννα δυσκολέυκουμαι. Ελπίζω να βοηθήσει η δουλειά που τον Σεπτέβρη.

Ο ψήφος ερρίφ(θ)η

Θεωρίες Συνωμοσίας

Εφάλλαρα. Αρκέφκω εξετάσεις μεθαύριο τζι εν συγκεντρώνουμαι με τίποτε αλλά το πιο ανησυχητικό εν ότι ακόμα εν αγχώθηκα, σαν να τζι εν ψάρεμα που εν να πάω.
Υπάρχουν 2 πιθανά σενάρια:
α) είμαι τόσο καλά δκιαβασμένος που έχω την δυνατότητα να κάμνω συνέχεια procrastinate
β) θα έπρεπε να δκιαβάζω αλλά κάμνω συνέχεια procrastinate

Η αλήθεια εν ότι είμαι πολλά καλά οργανωμένος τζιαι πιστεύκω εν να τα πάω μια χαρά. Έσιει ανάμιση μήνα που αντάκωσα της επανάληψης, έκαμα τα notes μου τζι έχω τα σχεδόν ούλλα έτοιμα τζιαι δκιαβασμένα. Νιώθω όμως τρομερές τύψεις γιατί ενώ έχω την δυνατότητα/ώρα να δκιαβάσω (ασχέτως πως εκάλυψα ήδη ούλλη την ύλη πάνω-κάτω) κάθουμαι τζιαι δκιαβάζω βιβλία τζιαι θωρώ σειρές/ταινίες 2 μέρες πριν τις εξετάσεις, ενώ άλλοι κατασκηνώνουν μες τις βιβλιοθήκες. Αν όντως καταφέρω τζιαι φκάλω το βαθμό που θέλω με έτσι σύστημα...

Έσιει που την αρχή του χρόνου αποφάσισα ότι θα ξυπνώ κάθε μέρα πρωί, δηλαδή πριν τις 9-10. Επειδή συνήθως τζοιμούμαι πριν τις 12, ως τις 8μιση είμαι στο πόδι. Έν έσιει καλλύτερο πράμα, αρέσκει μου πολλά. Εν θα επίστευκα ότι εν να ελαλούσα ποτέ έτσι πράμα μετά τον στρατό αλλά τελικά άμαν απολάυσεις τζιαι χορτάσεις τον ύπνο, οι ώρες του πρωινού εν παράδεισος. Εν τζιαι η καλύτερη ώρα για να κάμνεις shopping, who knew! Εν γι αυτό που έχω τζιαι το 'πρόβλημα' πιο πάνω. Διότι άμαν είμαι ξύπνιος που τις 9, ξεκινώ δκιάβασμα η ώρα 11 τζιαι ως τις 2 είμαι ποσπασμένος. Ελπίζω να μεν αλλάξω γνώμη του χρόνου που ξεκινώ δουλειά.

Τον τελευταίο καιρό έπιασε με πανικός ότι αποφοιτώ τζιαι φέυκω που την Αγγλία σε ένα μήνα τζιαι ακόμα εν έκαμα sight seeing. Επήα τον περασμένο μήνα στο  Museum of National History αλλά πρέπει να ξαναπάω για να δω τους δεινόσαυρους. Πρέπει να πάω στο Madame Tussauds, στο μουσείο του Σιέρλοκ Χολμς (τζιαι στο Speedy's Cafe που την σειρά του Sherlock), στο Μπάκινχαμ πάλας, στο Tower of London, στο London Bridge τζιαι αρκετούς άλλους τόπους. Άμαν σκέφτομαι Λονδίνο, θυμούμαι πάντα τον Joey που τους Friends (London baby!). Ήταν καλά 3 χρόνια δαπάνω τζιαι κάπως νοσταλγώ που φεύκω αλλά επειδή ήβρα καλή ευκαιρία με δουλειά πίσω Κύπρο, εν με χαλά τόσο. Εχτός που το part των συναλιών, τζίνο χαλά με πολλά.

first

test 1-2-1-2
κχμ κχμ... εσείς πίσω ακούτε με? οκ καλό ξεκινούμε

Πρώτα να σας συστηθώ. Είμαι ο the dude, 'όνομα' το οποίο δανείζομαι από την ταινία The Big Lebowski έστω τζι αν δεν έσιει ιδιαίτερη σημασία αφού εν καθαρά μια μάσκα στην οποία εν να κρυφτώ που πίσω. Άσχετο ότι έφαα μισή ώρα ώσπου να καταφέρω να έβρω username που να μου αρέσκει τζιαι να μεν ήταν κρατημένο...

Εν λλίο παράδοξο το ότι μερικές φορές για να εκφραστούμε αληθινά χωρίς πισινές τζιαι αμφιβολίες πρέπει να κάμουμε log in σε blogs, forums κτλ. τζιαι να φορήσουμε τούντη μάσκα. Η ανωνυμία κάμνει σε βασιλιά αλλά στο τέλος της ημέρας την πραγματική μάσκα φορούμεν την όταν εν νιώθουμε ελεύθεροι να εκφραστούμε. Άρα αγαπητέ αναγώστη και αναγνώστρια, ξέρε ότι η μάσκα του the dude έννεν καθόλου μάσκα αλλά ο πραγματικός μου εαυτός.

Ήμουν τζιαι πιο παλιά blogger (πριν 4-5 χρόνια) αλλά για διάφορους λόγους (που εν είχαν να κάμουν με το blogging) απομακρύνθηκα τζιαι επιστρέφω ξανά ανανεωμένος. Η αλήθκεια εν ότι μέσα που τα blogs εγνώρισα αρκετό κόσμο τζιαι σιέρουμαι που θωρώ ότι τούτα τα άτομα γράφουν ακόμα. Πραγματικά έλειψε μου.

it feels good to be back.

till next time, take it easy


the dude abides